Odsłony: 2487

SUSZENIE CZARNEGO DĘBU

Wokół suszenia czarnego dębu narosło wiele mitów, a osób mających realne doświadczenie w tej dziedzinie jest niewiele. To drewno wyjątkowe – wymaga cierpliwości, rozwagi i odpowiednich warunków.

Podstawowe zasady suszenia czarnego dębu:

  • Unikaj ostrego słońca, silnego wiatru i mrozu !!!– szczególnie, gdy drewno jest jeszcze mokre. To główna zasada ochrony czarnego dębu.

  • Nie wyciągaj pni z wody ani ziemi w szczycie zimy lub lata, jeśli nie musisz. Skrajne temperatury sprzyjają pęknięciom od slonca i mrozu.

  • Drewno czarnego dębu schnie stosunkowo szybko, dlatego należy ten proces celowo spowolnić.

  • Tnij na tarcicę o grubości 27–52 mm – grubsze elementy mają większą tendencję do pękania.

  • Usuwaj pęknięcia, uszkodzenia i duże sęki już na etapie cięcia – ogranicza to dalsze deformacje.

  • Przy grubych i szerokich monolitach pęknięcia są nieuniknione, ale mogą być estetyczne – np. pod żywicę.

  • Nie przechowuj drewna w miejscach przewiewnych – to prowadzi do gwałtownego wysychania i pękania.

  • Stosuj listwy ciesielskie z kolcami na czołach – pomagają ograniczyć pękanie.

  • Susz w cieniu, na otwartym powietrzu, w miejscu dobrze chronionym przed deszczem i śniegiem.

  • Zabezpiecz drewno plandeką lub daszkiem – chroni przed zalewaniem i zalegającym śniegiem.

  • Układaj sztaple starannie, wzdłuż długości tarcicy – wystające elementy zwykle gniją i pękają.

  • Fryzy o szerokości 80–100 mm mniej pracują i są łatwiejsze w kontroli.

  • Drewno z rzeki jest bardziej niestabilne – częściej się wygina i pęka, ale jest też ciemniejsze i często twardsze niż z wykopów.

  • Boki sztapli warto przykryć geowłókniną lub folią paroprzepuszczalną – najlepiej założoną odwrotnie, by ograniczyć oddawanie wilgoci.

  • Suszenie naturalne powinno trwać jak najdłużej, a końcowe dosuszenie najlepiej wykonać w suszarni komorowej. Unikaj próżniowych – powodują liczne pęknięcia ...ale niektórm sie to udaje

  • Przekładki powinny mieć 15–25 mm i być suche, ale nie przesuszone – zbyt mokre lub zbyt suche mogą zostawiać ślady.

  • Układaj przekładki w pionowej linii, co 30–40 cm – każde przesunięcie deformuje wyższe warstwy.

  • Pnie świeżo wyciągnięte z wody owiń folią lub zasyp mokrymi trocinami – do czasu przetarcia.

  • Czoła pni warto pomalować po kilku dniach – nie od razu, bo mokre drewno odrzuci farbę.

  • Stosuj farby jasne, np. białą elewacyjną – ciemne nagrzewają się i potęgują pęknięcia czołowe.

  • Sztapel powinien stać na betonowych bloczkach, min. 40 cm nad ziemią.

  • Legary nośne – najlepiej 10 × 10 cm – czarny dąb jest ciężki, cienkie legary mogą się wyginać.

  • Czas suszenia: ok. 0,7–1 cm grubości na rok. Po kilku miesiącach w pomieszczeniu ogrzewanym wilgotność może spaść nawet do 8%.

  • Raz na kilkanaście miesięcy warto przełożyć cały sztapel, obracając elementy i poprawiając ułożenie.

  • Podstawa musi być wypoziomowana – każda nierówność to krzywa tarcica.

  • Po wyjęciu jednego elementu należy poprawić cały stos, aby zapobiec jego deformacji.

  • Dbaj o otoczenie sztapla – sprawdzaj stan zabezpieczeń, usuwaj wodę, kontroluj, czy nie zagnieździły się szkodniki.

  • Zachowuj min. 1 metr przestrzeni wokół sztapla – ułatwia to układanie i doglądanie drewna.

Dodatkowe metody suszenia (dla małych elementów):

  • Mikrofalówka: elementy można suszyć w cyklach – minuta średniej mocy, 5 minut przerwy na odparowanie, i tak kilka razy. Zachowaj ostrożność!

  • Suszenie w alkoholu: metoda droga i średnio skuteczna – więcej o tym może niebawem.

Uwagi końcowe

Proces suszenia czarnego dębu jest złożony. Nawet przy największej staranności część materiału może nie nadawać się do dalszej obróbki – stąd wysoka cena dobrze wysuszonego surowca.

Niektórzy zalecają wydobycie pni tylko latem i przetwarzanie ich zimą, gdy wilgotność powietrza jest niższa. Ja jednak odradzam wydobycie w szczycie upałów, gdyż nagłe suszenie może zniszczyć materiał.

Jakość drewna zależy od indywidualnych cech pnia: wieku, uszkodzeń, a nawet działania szkodników. Czarny dąb potrafi po wyschnięciu być niezwykle twardy, ale jednocześnie silnie i nierównomiernie się kurczy (nawet o kilkanaście procent), co czyni go trudnym materiałem. Ale warto! Pod obróbką ukazuje wyjątkowe piękno i strukturę.

Najlepsza metoda suszenia? Cierpliwość i pozwolenie, by natura działała powoli.

Masz swoje doświadczenia? Uwagi? Podziel się – napisz na: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. Z przyjemnością opublikujemy je na stronie.